بچه دهاتي

برو تو هم تنهام بذار

دلمو بردی دیگه چی میخوای؟

دارو ندارم مال تو دیگه چی میخوای؟

برو بذار بسوزم من با بی کسی هام . . .

برو برو بذار بمونم با دل واپسی هام . . .

هیچی نپرس . . .

فقط برو ولی فراموشم بکن .

شمعم و میشم آب

برو ولی خاموشم بکن .

اگر یه روز ورق زدی

دفتر خاطرات تو

یادت بیاد . . .

قلب من میشنه چشم براه تو

اره برو . . .

ولی بدون یکی می مرد برات

باور نکردی عشق شو اگه قسم می خورد برات

میری برو ولی فقط یادت باشه عزیز

اشک ذلا لت و جلو چشم غریبه ها نریز

هیچی نپرس فقط برو

ولی فراموشم بکن

شمع مو میشم آب

برو برو خاموشم بکن

چرا من . . .؟

+ نوشته شده در یکشنبه 22 آذر1388ساعت 19:28 توسط بچه دهاتی |

تنها

کنار خیابون ایستاده بود
تنها ، بدون چتر ،
اشاره کرد مستقیم ...
جلوی پاش ترمز کردم ،
در عقب رو باز کرد و نشست ،
آدمای تنها بهترین مسافرن برای یک راننده تنها ،
- ممنون
- خواهش می کنم ...
حواسم به برف پاک کنای ماشین بود که یکی در میون کار می کردن و قطره های بارون که درشت و محکم خودشون می کوبوندن به شیشه ماشین ،
یک لحظه کوتاه کافی بود که همه چیز منو به هم بریزه ،
و اون لحظه ، لحظه ای بود که چشم های من صورتش رو توی آینه ماشین تماشا کرد ،
نفسم حبس شد ، پام ناخودآگاه چسبید روی ترمز ،
- چیزی شده ؟
چشمامو از نگاهش دزدیدم ،
- نه .. ببخشید ،
خودش بود ، شک نکردم ، خودش بود
بعد از ده سال ، بعد از ده سال .... خودش بود .
با همون چشم های درشت آهویی ، با همون دهن کوچیک و لبهای متعجب ،
با همون دندونای سفید و درشت که موقع خندیدنش می درخشید و چشمک می زد ،
خودش بود .
نبضم تند شده بود ، عرق سردی نشست روی تنم ، دیگه حواسم به هیچ چی نبود ،
می ترسیدم دوباره نگاهش کنم ، می ترسیدم از تلاقی نگاهم با نگاهش بعد از ده سال ندیدن هم ،
دستام و پاهام دیگه به حال خودشون نبودن ،
برف پاک کنا اصلا کار نمی کردن ، بارون بود و بارون ،
پرسید :
- مسیرتون کجاست ؟
گلوم خشک شده بود ،
سعی کردم چیزی بگم اما نمی شد ، با دست اشاره کردم .. مستقیم .
گفت : من میرم خیابون بهار ، مسیرتون می خوره ؟
به آینه نگاه نکردم ، سرمو تکون دادم ،
صدای خودش بود ، صدای قشنگ خودش بود ،
قطره اشکم چکید ، چکید و چکید ، گرم بود ، داغ بود ، حکایت از یک داستان پرغصه داشت ،
به چشمام جراءت دادم ،
از پشت پرده اشک دوباره دیدمش ، داشت خیابونو نگاه میکرد ،
دهن کوچولوش مثل اون موقع ها نیمه باز بود ، به تعبیر من ، با حالت متعجبانه ،
چشماش مثل چشم بچه ها پر از سئوال ،
سرعت ماشینو کم کردم ، بغض بد جور توی گلوم می تپید ،
روسریش ، مثل همیشه که حواسش نبود ، سر خورد بود روی سرشو موهای مشکیش آشفته و شونه نشده روی پیشونیش رها بود ،
خاطره ها ، مثل سکانس های یک فیلم با دور تند ، از جلو چشمام عبور می کرد ،
به خدا خودش بود ،
به چشمای خودم نگاه کردم ، سرخ بود و خیس ،
خدا کنه منو نشناسه ، اگه بشناسم چی میشه ، آخه اینجا چیکار می کنه ؟ !
یعنی تنهاست ؟ ازدواج نکرده ؟ ازدواج کرده ؟ طلاق گرفته ؟ بچه نداره ؟ خدای من ... خدای من ....
با لبش بازی می کرد ، مثل اونوقتا ، که من مدام بهش می گفتم ، اینقده پوست لبتو نکن دختر ، حیف این لبای قشنگت نیست ؟
و اون ، با همون شیطنت خاص خودش ، می خندید ، لج می کرد ،
به یک زن سی و هفت ساله نمی خورد ، توی چشم من ، همون دختر بیست و هفت ساله بود ، با همون بچه گیای خودش ، با همون خوشگلیای خودش ....
زمان به سرعت می گذشت ، قطره های اشک من انگار پایان نداشت ، بارون هم لجباز تر از همیشه ،
پشت چراغ قرمز ترمز کردم ،
به ساعتش نگاه کرد ،
روسریشو مرتب کرد ، به ناخناش نگاه کردم ، انگار هنوزم مراقب ناخناش نیست ، دلم می خواست فریاد بکشم ، بغض داشت خفم می کرد ، کاش میشد از ماشین بزنم بیرون و تموم خیابون رو زیر بارون بدوم و داد بزنم ، قطره های عرق از روی پیشونیم میچکید توی چشمام و با قطره های اشک قاطی میشد و می ریخت روی لباسم ، زیر بارون نرفته بودم اما .. خیس بودم، خیس ِ خیس ...
چیکار باید می کردم ، بهش بگم ؟ بهش بگم منم کی ام ؟ برگردم و توی چشاش نگاه کنم ؟ دستامو بذارم روی گونه هاش ؟ می دونستم که منو خیلی زود میشناسه ، مگه میشه منو نشناسه ،
نه .. اینکارو نمی تونم بکنم ، می ترسم ، همیشه این ترس لعنتی کارا رو خراب می کرد ،
توی این ده سال لحظه به لحظه توی زندگیم بود و ... نبود ،
بود ، توی هر چیزی که اندک شباهتی بهش داشت ،
بود ، پر رنگ تر از خود اون چیز ، زیباتر از خود اون چیز ،
تنهاییم با جستجوی اون دیگه تنهایی نبود ، یه جور شیدایی بود ،
خل بودم دیگه ،
نرسیدم بهش تا همیشه دنبالش باشم ،
عاشقی کنم براش ،
میگفت : بهت نیاز دارم ...
ساکت می موندم ،
میگفت : بیا پیشم ،
میگفتم : میام ...
اما نرفتم ،
زمان برای من کند میگذشت و برای اون تند تر از همیشه ،
دلم می خواست بسوزم ،
شاید یه جور خود آزاری که البته بیشتر باعث آزار اون شد ،
قصه عشق من افسانه شد و معشوق من ، از دستم پرید ،
مثل پرنده کوچکی که دلش تاب سکوت درخت رو نداشت .
صدای بوق ماشین پشت سر، منو به خودم آورد ، چراغ سبز شده بود ،
آهسته حرکت کردم ، چشام چسبید روی آینه ، حریصانه نگاهش کردم ، حریصانه و بی تاب ،
چرا این اشکای لعنتی بس نمی کنن ،
آخه یه مرد چهل ساله که نباید اینقدر احساساتی باشه ،
یاد شبی افتادم که برای بدرقه من تا فرودگاه اومد ،
هردوروی صندلی عقب تاکسی نشسته بودیم ،
و اون تمام مسیر بهم نگاه می کرد ، اشک میریخت و با همون لبای قشنگ نیمه بازش ، چشم در چشم ، نگاهم می کرد ،
تا حالا اینقدر مهربونی رو یکجا توی هیچ چشمی ندیده بودم ،
چشماش عاشقانه و مادرانه ، با چشم های من مهربون بود .
شقیقه هام می سوخت ، احساس می کردم هر لحظه ممکنه سکته کنم ، قلبم عجیب تند می زد ، تند تر از همیشه ، تند تر از تمام مدتی که توی این ده سال می زد ،
- همینجا پیاد میشم .
پام چسبید روی ترمز ، چشمامو بستم ،
- بفرمایین ...
دستشو آورده بود جلو ، توی دستش یک هزار تومنی بود و یک حلقه دور انگشتش ، قلبم ایستاد ،
با همه انرژیم سعی کردم حرفی بزنم ..
- لازم نیست ..
- نه خواهش می کنم ...
پولو گذاشت روی صندلی جلو ... صدای باز شدن در اومد
و بعد .. بسته شدنش .
خشکم زده بود ، حتی نمی تونستم سرمو تکون بدم .
برای چند لحظه همونطور موندم ،
یکدفه به خودم اومدمو و درماشینو باز کردم ،
تصمیم خودم گرفته بود برای صدا کردنش ،
برای فریاد کردنش ،
برای ترکوندن همه بغضم توی این ده سال ،
دیدمش ... چند قدم مونده بود تا برسه به مردی که با چتر باز منتظرش بود ، و ... دختربچه ای که زیر چتر ایستاده بود .
صدا توی گلوم شکست ...
اسمش گره خورد با بغضم و ترکید .
قطره های سرد بارون و اشکهای تلخ و داغم با هم قاطی شد .
رفت ، رفتند توی خیابون بهار ، سه نفری ، زیر چتر باز ...
دختر کوچولو دستشو گرفته بود ، صدای خنده شون از دور می اومد ...
سر خوردم روی زمین خیس ،
صدای هق هق خودم بود که صدای خنده شون رو از توی گوشم پاک کرد ...
مثل بچه ها زار زدم .. زار زدم ...
منو بارون .. ، زار زدیم ،
اونقدر زار زدم تا سه نفریشون مثل نقطه شدن ،
به زحمت خودمو کشوندم توی ماشین ،
بوی عطرش ماشینو پر کرده بود ،
هزار تومنی رو از روی صندلی جلو برداشتم و بو کردم ...
بوی عطر خودش بود ، بوی تنش ، بوی دستش ،
بعد از ده سال ، دوباره از دستش دادم ، اینبار پررنگ تر ، دردناک تر ، برای همیشه تر.
خل بودم دیگه ..
یعنی این نقطهء پایان بود برای عشق من ؟
نه ..
عاشق تر شده بودم
عاشق تر و دیوانه تر ... چه کردی با من تو ... چه کردی ...
بارون لجبازانه تر می بارید
خیابان بهار ، آبی بود .
آبی تر از همیشه ...

+ نوشته شده در دوشنبه 16 آذر1388ساعت 23:55 توسط بچه دهاتی |

دختر بیچاره

[ فقط یک داستان است]

دلم براش می سوزه

همیشه از کلامتی مثل بدبخت ٬ بیچاره و ... بدم می ومد ... می گفتم وقتی بگی پس حتما هستی و اگه نباشی میشی !!

ولی الان این دختر که من دارم می بینم واقعا بیچاره است ... بی چـــــاره !!

چاره ای نداره ...

باید همین راهی رو انتخاب کرده ادامه بده ...

تنها کاری که من می تونم بکنم٬ نگاه کردنشه

آخه کاری از دست من بر نمیاد ..!!

خودش گفت می تونم ... گفت من برنده این بازیم

گفت از پسش بر میام

کاری نداره که ...

گفتم نکن ...!! چطوری میخوای عاشقش کنی ؟!!

گفت میتونم بـــــابــــــا ...

گفت من دوسش دارم ... دارم عاشقش میشم

وقتی من عاشقش باشم و محبت کنم بهش ...

اونم عاشق میشه !!

گفتم اومدی و نشد ....

گفت میشه ...

نشد

بازی رو باخت

شکست ...

زندگیش رو گذاشت روی این بازی ... تموم احساسش رو گذاشت ...

ولی بازی رو باخت ...

زندگی رو

احساسش رو

باخت ...

راهش رو انتخاب کرد ...

گفت عشق یکی خدا یکی ...!!

گفت اونم همین رو میگفت ... اون عاشق یکی دیگه بود ...

دختر بی چاره ...!!

عاشقش بود و اون عاشق یکی دیگه ...

اینقدر عاشق پسر بود که وقتی پسر از معشوق خودش براش حرف میزد

اشک میریخت و دعا میکرد به هم برسن !!

دیدمش که شبونه چقدر زانو زد رو به قبله و زار زد ...

وقتی اون پسر براش درد و دل میکرد ... خرد میشد ولی کمکش میکرد

عاشق بود ...

خودش رو نمیخواست

خوشبختی معشوقش رو میخواست ...

اون پسر هم شکست خورد تو عشقش

توی تمام لحظه های تنهایی پسر دختر کمکش کرد ...

باهاش حرف زد ...

فقط اون بود پیشش که همه چی رو میدونست !!

دختر بی چاره ...!!

گفت حالا که تنها شده شاید من رو بخواد ...

گفتم نمیخواد ...

گفت مــــــــیخواد بــــابــــا

نخواست

به دختر گفت میشیم دوست ...

بهترین دوست ...

دختر بی چاره ...!!

خودش رو زد به اون راه ...

گفت من عاشق نیستم که ...

آخه میدیدم اگه به پسر بگه عاشقه پسر میره ...

گفت باشه ... دوست

دوسته دوست

بهترین دوست

شدن دوست ...

الان بهترین دوست همن

پسر خیلی دوستش داره خیلی زیاد ... دختر هم همینطور

ولی ...

دختر این آهنگ همیشه ورد زبونشه :

غربتم رو آشنایی کن بهارم ...

روزامو دریاب عزیز دور شد قطارم ...

تنها یک ثانیه عاشقی به جز این ...

هیچ توقعی از این روزا ندارم ...

هر موقع دیدمش یا این رو میخوند ... یا گوش می کرد ... !!

+ نوشته شده در چهارشنبه 11 آذر1388ساعت 8:4 توسط بچه دهاتی |

حقیقت

^{دلم گرفته از آدمایی که می گن دوست دارن}^{اما خودشون معنی واقعیشو نمی دونن ..}

^{اونایی که زیر بارون برات می میرن اما}^{با طلوع آفتاب همه چیز یادشون می ره ....}

^{می خوان که مال اونا باشی اما خودشونم مال کس دیگه ای هستند...}

+ نوشته شده در جمعه 11 اردیبهشت1388ساعت 8:28 توسط بچه دهاتی |

زن وشوهر جواني سوار برموتورسيکلت در دل شب مي راندند.

آنها از صميم قلب يکديگر را دوست داشتند

زن جوان: يواشتر برو من مي ترسم!
مرد جوان: نه ، اينجوري خيلي بهتره!
زن جوان: خواهش مي کنم ، من خيلي ميترسم!
مردجوان: خوب، اما اول بايد بگي دوستم داري.
زن جوان: دوستت دارم ، حالا مي شه يواشتر بروني.
مرد جوان: مرا محکم بگير .
زن جوان: خوب، حالا مي شه يواشتر بروني؟
مرد جوان: باشه ، به شرط اين که کلاه کاسکت مرا برداري و روي سرت بذاري، اخه نمي تونم راحت برونم، اذيتم مي کنه.

روز بعد روزنامه ها نوشتند:
برخورد يک موتورسيکلت با ساختماني حادثه آفريد.در اين سانحه که بدليل بريدن ترمز موتور سيکلت رخ داد، يکي از دو سرنشين زنده ماند و ديگري در گذشت.

مرد جوان از خالي شدن ترمز آگاهي يافته بود پس بدون اين که زن جوان را مطلع کند با ترفندي کلاه کاسکت خود را بر سر او گذاشت و خواست براي آخرين بار دوستت دارم را از زبان او بشنود و خودش رفت تا او زنده بماند

+ نوشته شده در چهارشنبه 9 اردیبهشت1388ساعت 0:43 توسط بچه دهاتی |

بچه دهاتي

تنها

دختر بیچاره

نوشته های پیشین

پیوندها